:: شبهای بي ستاره ::



قفس ها فراوانند.....

             
My Starless Nights    

                                                                                                         
هميشه فقس ها فراوانند....
در من اما
 آسمانيست
با پرندگانی که هرگز نامی نداشته اند......
خوب يادم است که
هيچكس مثل من پرده ها را كنار نمى زد
وهيچكس مثل من كفش هايش را روبه ماه جفت نمى كرد....
حالا دیگرقد كشيده ام
و از تنهائى خود بزرگتر شده ام...
 روزها
 روی پلهای نامریی راه می روم
                                و از ارتفاع های خیالی خويش فرو می افتم.....
 شبها
از روی خوابهایم زمین می خورم....
و با ارواح زندگان مرده  مشاعره می کنم...
 
جمعه هايم را
به فصلهایی فکر می کنم که مجروحم کرده اند
و معشوق هایی که هرگز برايشان کشف حجاب نکرده بودم.....
 
شنبه ها
قدم هایم را مثل سایه ای پشت سر حفظ می کنم
تا چشمهایم بی چراغ بازگردند
به خانه ای که نیست.......
 
يکشنبه ها
به دری فکر می کنم
که می توانست  به آسمان باز شود
                                        اگر که لؤلایش به زمین چفت نبود....
دوشنبه ها
می روم به غار
 و همنشين  پیامبری می شوم
                                         که به انتظار نزول اش نشسته ست......
 
سه شنبه هايم هميشه مه آلود است.....
 
چهار شنبه ها...
به قضاوت قاتلانی می نشينم که انتقام غيبت خورشيد را از ماه گرفته اند
و شب را بيهوده سنگسار کرده اند.....
و
پنجشنبه ها
می روم جايی
 که در پشت ديوارهای بلند زمان
                                           دلم برای هيچکس تنگ نشود....
...............
 تو نمی دانی
مشکل من اين است....
که بارانم..
                      از خاکی به آسمان ريخته.....            
 
                 

 

 

نفرين به اين زندگی
                      مرديم ميگيم زنده ايم.......

..............

دلم ميخواست عاشقی رو با رنگی تازه بکشم....
خدا رو آبی بکشم
آدمو اصلا نکشم..........
دلم ميخواست مداد من تا ابديت بکشه
اگر که سرنوشت اينه آدمو هيچ وقت نکشه........

 

لعنت به اين سرنوشت........

 

 


 

و من بر فرشته خويش ميبالم.....

                                                              le paysagiste
در سرزمينی دور کسی بود که
در دلتنگی خوبش از کابوس فردايی می گريخت که بودنش را به بازی می گرفت .....
اونگاهش  برای هميشه به جسمی ابدی مسدود مانده بود....
 
و تمام تفاهمات سبز را به خاطر سپرده بود.....
 در دو راهی گناهی پوچ ...به اسارت خويش می خنديد....
                              همراه با تبسمی تلخ که هميشه نشان از عشقی پنهان بود ....

او هميشه در انتهای ذهنش به دنبال واژه های نا مکرر خسته می شد...
 ونمی توانست از اين تقلای نا چيز ؛چيزی به کسی هديه کند .......
تنها
می دانست پشت حوصله نورها کدام قاصدک می ميرد تا قاصدکی زاده شود...
                     ............

 

گا و بی گاه مترسکانی احساس او را به هرزه لحنی خويش ويران می کردند.....
ونمی دانستند او بی گناه ترين معصوم زمينی است.....
 
..................
تا اينکه در يکی از همين روزها
در حالی که ديگر نه خيالی بود ونه عشقی
 ناگاه درجايی
 کسی همراه دخترک باريد......               
                                                         
                                          واين سر آغاز يک خواستن بود.......

                                            

 او کسی نبست جز تنديسی از معصوميت
که هنوز مهتاب روی چشمانش جا خوش کرده است؛.....
کسی که خوب می داند سوز با چه لحنی به عمق می رسد ....
وجودی که از ميان حرف هايش می توان خدا را فهميد؛....
 و او  اکنون
دخترک را به فردايی نويد می دهد که
جايی چشمی منتظر ؛
گامهای خسته اش را دارد طلب می کند
 ومخلوقی زمينی  از جنس حوريان سياه اما سپيد دل در جايی .دل به او بسته است ...
و دستانش را نيز بر او بخشيده است.....

                                         


و اکنون فرشته سياه من و من 
 به هجوم يك خواب معني دار بلند فكر مي كنيم
 
که در آن فرشته سياه سپيد دلم بالهايش را پناهی کرده است كه
                          
                                                     
                                                               من را با خودش در مي ربايد ......
 
                             ................................................
 

 

                        

 

پشت کدامين لحظه بن بست جا ماندی تا ببينی

دختری اينجا می خواست در تنهايی خويش  آسمانش را باتو قسمت کند؟؟؟؟

وسعت آسمان تو آنقدر بزرگ بود که حتی تجسم آسمان کوچک من در آن گم شد....

هيچ کس ندانست در بی پناهی شبهای بی ستاره ام

چقدر لبان و قلبم پر از ستاره و دوستت دارم بود.....

و من چقدر بر حقيقی بودنش برخود ميباليدم....

اما..............

شايد که ديگر مهم نيست

که از تو  گلايه کنم......

  ديگر  از خدايم هم نخواهم پرسيد

که چرا سهم من از اين همه  سکوت و گذشت و عشقی بی آلايش

چيزی جز سركوب غرور

سنگسار احساس

       و منطقهای بي دليل نبود؟؟؟.......

من ميروم تا در پس ستارگان خاموش خويش گم شوم

     بی آنکه تو را در آسمان کوچکم گم کنم.......

و ديگر هرگز

از تو نخواهم پرسيد

که چــــــــــــرا

وسعت آسمان تو

 آنقدر بزرگ بود که حتی تجسم آسمان کوچک من در آن گم شد؟؟...

ديگر هرگز

نخواهم پرسيد

               چــــــــرا..................

                        چــــــرا..................

                                      چــــرا..................

  

 

تو سپيدی من سياهم.........

 

 

ای آن که خواستن ات  نا ممکن ترين لحظه ی ِ حال ِ من است......

ببين چگونه تو را

 لمس می کنم بر بوم بی رنگ بی کسی هايم......

ببين چگونه

به ازای همه دوستت دارمهایت يک خط آبی کشبده ام .....

به اندازه همه خوبيهایت يک خط زرد.....

به ازای همه دلتنگيهای هميشگيم يک خط قرمز ......

و به وسعت هجوم این ابرهای کاغذی,

که از تو درهوای گلوم خیس می شوند يک خط سفيد .........

و حالا

 به وسعت همه سکوتهای تنها ماندنم بی تو  يک خط سيــــــاه کشيده ام.......

سکوتهای سياه ديروز و امروز و  فرداهایم ,

که بايد سنگينی شان را در تنهاييم به دوش کشم.......

..

و انقدر وسعت تنهاييم زياد است که هرروز خطوطش تابلويم را سياه تر می کند....

انقدر که ديگر تورا زير سکوتهای سياهم گم کرده ام........

حالا من مانده ام,

 تنها ,

با تابلويی که با همه خط خوردگيهای سياهش ,

هنوز بوی تورا ميدهد نازنينم..................

.....

و هر شب  تابلوی سياهم را در تنهايی خويش

نوازش می کنم و ميبويمش تا تو را در آن حس کنم ......

و کسی بو نبرد که من در سياهی اين همه اميدهای خط خورده ام ,

از تو با خدای خويش می گويم .............

من هرروز در گوشه اين تابلوی سياه بين همه خط خوردگيهای غمگينش ,

سراغ از تو ميگيرم........

و در اين خطوط سياه,

بی آنکه ديگر تو را خسته کنم ,

در تنهایی خويش تنها قدم خواهم زد .......

 ديگرمهم نيست كه من چه قدر در سياهی بغض های خشکيده ام مانده باشم....

مهم اين است که من تو را

                                    دوســـــــــــــــــــــت دارم

 به وسعت تمام تنهايی های سياهم

                                             که بعد از اين با من همراهند!!......... 

 

 

سهم من........

 

 

سهم من يك بغل تنهائيست..............

 و نگاه كردن به اتاقي شيشه اي

                        كه تو در آن راه ميروي…......

 سهم من

 دل سپردن به رودخانه ايست

 كه سرانجامي جز سقوط در آبشار فراموشي ندارد!!.....….

 

سهم من

پرپر شدن در نگاه پرنده ئيست

 كه يك دنيا غم را در صدايش مخفي كرده است!!.....…

 

سهم من

 گم شدن در هزارتوي حقيقت توست… ...

 
كلاغان سياه بخت بر فراز سرم آواز ميخواندند
 
و من

                     به خوشبختي پرپر شده ام مي انديشيدم!!!…...........

 
 -احمد شاملو

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ                  

 

  سهم من

        عمق صفحه اي بي خط است

که ديگر نقش عشق را بر ديواره خاکستريش توان رسمم نيست.....

 
سهم من
 
 تنها
 
خطوط بی رنگيست

 که هرروز, امروز و فرداهايم را خط ميزند!!.......

 
سهم من از عشق

تنها

نقطه پايانيست ,

به آخر خط احساس من بر صفحه ديروز و امروز و فردايم!!!....

سهم من

         گذشت...........

        سکوت......

         انزوا....

       يک بغل تنهايی....................

 

 

نقطه ته خــــــــــــط........

 

شکستی و شکستم....
گسستی و گسستم....
چه بودی و چه بودم
چه هستی و چه هستم..........

تو رهــــــا از من باش ، ای برايم همه کس......

زير آوار قفس ،  مانده ام من ز نفس......


تو و خورشيد بلند ،

من و شب های قفس......

بعد از اين با خود باش...، 

ياد تو ما را بس ................

 

آخرين تدبير....

 
 
 

حقيقت فراموش شده پشت نقاب...

   

 
 
بغض - دلتنگی  - دروغ- لرزش دست- لورزپام- خستگی - آيينه -  بيمارستان -ديوونه  - تقويم - مداد - سقوط -  همزبون - پوچی - پوچی - مداد ابرو - اسکيزوفرنی - تاريکی - فلسفه - عشق - عيد - اکسيژن - آينده - قاب عکس مامان - فکر - وايکدوئين- ترس - ترس -ترس - اشک- ترديد - نااميدی - خدا..................

 

وقتی که من اشکهای سردم را پشت لبخندهای تو پنهان کردم.

با کدوم حرف

با کدوم جمله

سکوت کهنه ی اين واژه های زنده به گور ذهنم را برايت بشکنم ؟ 

تو هرگز نديدی که روح من

هرشب

در يک زندگی هاشورخورده زير سنگسار  عاشقانه هايم ناکام ميميرد...

و تو ندانستی  

چقدر سخت است درک فلسفه بهار

 زمانی که سوز سرما تا عمق روحت رسوب کرده است.......

امتداد نگاه من خالي ست. ........

در امتداد نگاه من ديگر هيج رويايي نيست.........
ديگر پشت پنجرهُ به دنبال هيچ آسماني نمی گردم.....

ديگر اثری نمانده از ابرهای سپيدی که  لکه های سياهم را بپوشانند...

و هيچ کس ندانست که من

هيچ چيز ندارم  جز دو  دست برهنه ای که هنوز بوی خدا ميدهند!!!......

دلم ميخواهد فرار کنم از اين همه صورتهای پشت نقاب.....

صورتهای رنگارنگی که پشت نقابهای سياه و سفيد,

 معصوميت چشم هايشان را فراموش کرده اند!!!..........

دلم ميخواهد بروم يک کنج خلوت ...

جايی که کلمه ها دور باشند از من ، آدمها دور باشند از من ، آسمان را نبينم و قدمهام روی زمين نباشند  ...گوشهام هيچ صدايی نشنوند  ، چشمهام هيچ تصويری را نبينند  هيچ رنگی ، هيچ صدايی ......
تا تمام مويرگهايم احساس کنند که بايد تنها باشند .......

دلم می خواهد مثل خيابانها که هيچ گاه سقفی بر سر ندارند

هيچ سقفی روی سرم نباشد.........

جايی که حتی پشت بلندترين خوابهای تو هم پيدا نشوم........

...............

و تو حقيقت مرا زمانی خواهی يافت

که حقيقت فراموش شده خود را در پس نقابهای رنگينت باور کنی!!!............

 

 

جرقه های احساس چه خاموشند....


 

اگرچه نسيم‌وار از سر ِ عمر ِ خود گذشته‌ام و بر همه چيز ايستاده‌ام و در
همه چيز تاءمل کرده‌ام رسوخ کرده‌ام;


اگرچه همه چيز را به دنبال ِ خود کشيده‌ام: همه‌ي ِ حوادث را، ماجراها
را، عشق‌ها و رنج‌ها را به دنبال ِ خود کشيده‌ام

و زير ِ اين پرده‌ي زيتوني‌رنگ

که پيشاني‌ ِ آفتاب‌سوخته‌ي ِ من است پنهان کرده‌ام!!..

                 هيچ کدام ِ اين‌ها را به کسی  نخواهم گفت!!.........


لام‌تاکام حرفي نخواهم زد....
مي‌گذارم هنوز چو نسيمي سبک از سر ِ بازمانده‌ي ِ عمرم بگذرم

 و برهمه چيز بايستم و در همه چيز

                                           تاءمل کنم، رسوخ کنم!!......

همه چيز
را دنبال ِ خود بکشم و زير ِ پرده‌ي ِ زيتوني‌رنگ پنهان کنم:


همه‌ي ِ حوادث و ماجراها را، عشق‌ها را و رنج‌ها را ،
مثلِ رازی مثل سرّي پُشت ِ اين پرده‌ي ِ ضخيم ،

به چاهي بي‌انتها بريزم،
نابود ِشان کنم و از آن همه لام‌تاکام با کسي حرفي نزنم........

بگذار کسي نداند که چه‌گونه من

به جاي ِ نوازش‌شدن، بوسيده‌شدن،  گزيده شده‌ام!!.......

 هيچ‌کس نداند، هيچ‌کس!.........

و از ميان ِ همه‌ي ِ خدايان، خدائي جزفراموشي بر اين همه رنج آگاه نگردد!!......


و به‌کلي مثل ِ اين که اين‌ها همه نبوده است، اصلاً نبوده است و من
هم‌چون تمام ِ آن کسان که ديگر نامي ندارند ــ

نسيم‌وار از سر اين‌ها همه نگذشته‌ام و بر اين‌ها همه تاءمل نکرده‌ام،

                                 اين‌ها همه را نديده‌ام!!...

دلم در آتش بود و سوزنده‌گي‌ي ِ اين آتش را در گلوي ِ
خوداحساس مي‌کردم. و باد، مرا از پيش‌رفتن مانع مي‌شد......

 

چون شبان ِ بي‌ستاره قلب ِ من تنهاست!!.....

                    راه ِ من پيداست. پاي ِ من خسته‌ست.......

بگذار سنگيني‌ي ِ امواج ِ ديرگذر ِ درياي ِ شب‌چراغي‌ي ِ خاطره‌ي ِ تـــو را

 در کوفته‌گي‌ي ِ روح ِ خود احساس کنم...........

بگذار آتش‌کده‌ي ِ بزرگ ِ خاموشي‌ي ِ بي‌ايمان ِ تــــو

مرا در حريق ِفريادهايم خاکستر کند..........

اما چه‌گونه، به‌راستي چه‌گونه

                               در قعر ِ شبي اين‌چنين بي‌ستاره،

زندان ِ مرا ــ که بي‌سرود و صدا مانده بازتوانی ‌شناخت؟؟؟.....

 تــو مرا
هيچ‌گاه در ظلمات ِ پيرامون ِ من بازنتوانی ‌يافت;

                          چرا که در نگاهِ تو آتش ِ اشتياقي نيست!!.....



ميان ِ من و تو به همان اندازه فاصله هست که ميان ِ ابرهائي که در
آسمان و انسان‌هائي که بر زمين سرگردان‌اند...........................

                            از نگفته‌ها، از نسروده‌ها پُرم!........

از انديشه‌هاي ِ ناشناخته و
اشعاري که بدان‌ها نينديشيده‌ام...........
عقده‌ي ِ اشک ِ من درد ِ پُري، درد ِ سرشاری‌ست.

و باقي‌ي ِ ناگفته‌ها
سکوت نيست،   ناله‌ئی‌ست!!.......


اميــــــــــــــد ِ درودي نيست.........
اميـــــــــــــــــــــــد ِ نوازشي نيست..............................................

 

-احمد شاملو


 


 

 

 

کاش چشمهايم آسمان گرد نبودند......

چگونه می توان دلبسته شد به آسمانی که از آن ديگر مسيحی فرود نمی آيد؟؟

به اين آسمان ديگر هيچ صدايی نمی رسد.......

کدام موج را می توان

 روی موج ديگر چيد که به آسمان رسيد وقتی که

                         موجها در هم می شکنند و فرو می ريزند!!......

ديگر پر پر نمی شوي,

 چون پر پروازی نيست!!.......

اين پاره پاره بالهاييست که در حسرت پرواز خاکستر شدند.....

ستاره بر سرت سايه می افکندکه بمانی و خورشيد را نبينی....

تر می شوی از باران و می سوزی از آفتاب و نقره داغ می شوی از مهتاب

و آبی می شوی از آسمان و آسمانی می شوی از آب. .....

و لبهايت تشنه می مانند از تلفظ آب تا

                         گلويت بسوزد از حسرت يک حرف!!!.......

و چشمهايی که ديگر خيس نمی مانند از اشکی که ديگر نماندست .......

 شب  می آيد و روز می رود ...

آنگاه که ديگر با صدای هيچ واژه ای از خواب نمی پری.

و تنها تو می مانی

 با شبهايی که درد در بستر سردت چکه می کند.................

و بندها در بندت می گريند...........

آنگاه همه چيز از حرکت باز می ايستد.....

و از آسمان سنگ می بارد......

زمين می خوری ....

از راه می مانی.......

ديگر حتی نمی توانی چشم بر هم زنی....

تنها خيره می مانی

                   بر راهی که دلت را در انتهای آن گم کرده ای!!!............

 .............................................................

وخدايی که از آن بالا

بر درماندگيت لبخند می زنـــــــــــد!!.........

 

 

 

 

و چه چيز آيا؟.....

 

و اين من‌ام

که خواهشي کور و تاريک در جائي دور و دست نيافتني

روح‌ام ضجه مي‌زند.........

و چه چيز آيا،؟..

چه چيز بر صليب ِ اين خاک ِ خشک ِ عبوسی

 که سنگيني‌يِ مرا متحمل نمي‌شود

 ميخ‌کوب‌ام مي‌کند؟

آيا اين همان جهنم ِ خداوند است

که در آن

جز چشيدن ِ درد ِ آتش‌هايِ گُل‌انداخته‌ي ِ کيفرهاي ِ بي‌دليل راهي نيست؟!....

و کجاست؟

به من بگوئيد که کجاست ;

خداوندگار ِ درياي ِ گود ِخواهش‌هاي ِ پُرتپش ِ هر رگ ِ من،

که نام‌اش را جاودانه ,

با خنجرهاي ِ هر نفس ِ درد

 بر هر گوشه‌ي ِ جگر ِ چليده‌ي ِ خود
                                                  نقش کرده‌ام؟!!......


و سکوتي به پاسخ ِ من،

                                        سکوتي به پاسخ ِ من!.......

 

سکوتي به سنگيني‌ي ِ لاشه‌ي ِ زنی

                                   که اميدی با خود ندارد!.............

                                                              

                                                                       ((احمد شاملو))

..............................................
 

 می ترسم  از پايان درخت اميد خويش در پاييز 

از رنگ پريدن برگهايش
و سكوت

و تحمل نظاره سقوط آن.....
سبز نبودن تقديرم درد من است نازنينم.!!...........

تقصير من نبود اگر ترسيدم.....

چرا که هرگز کسی به من نگفت که در نقطه های ترديد يک عشق    

باران دلش از غصه تگـــــــرگ ميشود......

و نام فرشتگان بـــــــر ردٌ پای باران سنگ ميشود!!........

تقصير من نبود اگر در غروب لحظه هايم

به انتظار نوازش های فرشته گانی می نشستم

که تنها در طلوع رو می نماياندند!!!.............

چراکه 

 پنجرهء  اتاق من هرگز ،

                       در مسير نگاه طلوع نبود!!!........

 ليک در اين سياهی ِ بغض هايم ،

روح خسته ام تهی از هر گونه ترديد  

 به وسعت شبهای تاريکم  

سر انگشتانت را جستجو  می کند که بر پوسته ی نازکِ «بودنم»  بکشي

و من دوباره پر از استعداد پروانه شدن  شوم.....

و هنوز هم  

ستاره های چشمانت را

به اميد يافتن حيات در آن سوی تاريکي هايم

رصد ميکنم!!...........

 

 

ماه بالای سر تنـــــــهاييــست!!....

 

 

اينجا دختری می کشيد تشنگی ماهيان را..... 

می کشيد.انزوای سرد ماه را 

                             در شبهای سرد بی ستاره.........

و شايد گوشه ای از روياهای تعبيرنشده گنجشکان  بی بال و پر را......

او می کشيد علامت های سوال احساس را

                            در  تاروپودهای مبهم خورشيد!......

خورشيد او سياه است. امــــا!!!

...                                امــــا, نقش هايش رنگارنگ.!!!........

.نگاه هايش خسته از کشيدن

                    از اين همه کشيدن و نرسيدن........

او خالی بودن را می فهميد.....

بی خواهش بودن و بی آرزو بودن را نيز......

نخواستن را هم.....

و می دانست:

آنکس که می ماند نخواهد رفت...

                       .و آنکه رفت نخواهد رسيـــد!! ....

و آنگاه نگاهش خيره ماند

 بر طرحی که در انتهای آن ماهيانش جان می سپردند ....... 

او برای تشنگی ماهيان می گريست,

در سرزمينی که.در آن تنگ ماهيانش شکسته بود.........

 و هر شب ماهيان در حسرت ديدن ماه جان می دادند.......

.و خورشيد نيز به سياهی خود اعتراف نمی کرد............

و  از انگاه دريافت که چقدر

                                    حضورش بی مخاطب مانده است!!....

و در اين حال تنها نبض زندگيش بود 

که در اين هجوم مردگی ,

روياهای نيمه جانش را می بوسيـــد!!..... 

.......

او نمی دانست کدامين پلکان را  نپيموده بود 

که نردبان کوتاه شد

                 و دستش هرگز به ابتدای ماه نرسبد!!.....

                        ...........................

تا اينکه

در شبی  پشت دلواپسی های ماه ......                  

 دختر کسی را ديد

که تمام زندگيش, در همين چند نقطه خلاصه می شد.......

کسی که.می فهميد  "مرگ پايان کبوتر نيســـت" يعنی چه!!......

او از راهی آمده بود که در آن ماه با چراغ های خاموش کاری نداشت!!....

اگر آنشب هم آسمان بی ستاره بود......

                                       امـــــــــــــــــــا!!.

دختر از دور دستها,

راهی را ديد,

              که انتهايش به ماه ختم می شد!!...

شايد  مهم نبود ,

که کسی ,در پشت ماه, انتظارش را می کشد يا نه!!..

امــــــا او رفت 

بی هراس از سياهی خورشيد و سردی ماه .......

            او رفت......

                  بی آنکه.

                                به رسيدن بيانديشد!..........

 

 

 

 

 

کتاب را ببند ... و بيا اينجا بنشين ... درست در انتهای مرز روئيدن شقايقها ...

  آنجا که همه چيز آبی است ...

            

              آنجا که نفس توجيه زندگی نيست ......

 

. و از هر طرف نگاه کنی ديواری نيست ...... حصاری نيست ...

 آنجا که انسانها ، عريان سنجيده می شوند ... اگر سنجيده شوند ! ..

.

 و باغبانی نيست که به قيچی ِ شومی ، فرصت زندگی را از شاخه های هرس شده بچيند ..

. بيا اينجا ... کتاب را ببند ...

 

من پشت ديوار شهوت انگيز زمان ..

. در پس آن کوچه ی بن بست ...

 که انسانها پشت ضربان ثانيه ها فراموش می شدند ...

 

                                     مزد تنهايی ام را گرفتم!!!! ...

 

 و شر ِ شب از سرم گذشت ..

. چرا که فرشته ی منجمدی می شناختم .

                  .. که يخ از فکرم باز کرد ..

.

 تو هم بيا ... کتاب را ببند ... بيا اينجا ...

 

هرچند فکر من نمی پذيرد

اما چشمانت دلم را توجيه می کنند

که زندگی هنوز زيباست !

 

تو می دانی ... در مه که بمانی

      نه می بينی ، نه ديده می شوی

و در تلاطم انديشه های من

ساحر پليدی خيمه زده

که می گويد :

 

پرنده يعنی اميد رهايی ، حسرت پرواز

قفس يعنی بهانه ی آرزو داشتن

              

                                      هراس از پايان ،

 

اما اگر باورت را در نور پهن کنی

                               

                    کم رنگ می شود.......

 

اگر بيشتر در نور بماند

                                            محو می شـــــــــــــود !......

 

و در سرزمينی که ديگر ديواری نيست

گم می شوی

نه ! ... گم می کنی !

و تو را برهنه از هر دلبستگی

 

در اقیانوسی بی کرانه رها می کنند

 

تا با حسرت قفسی که دوست نمی داشتی

                                                              

                                              شکنجــــــــــــه شوی!!!!....

و چون می دانی که غرق نخواهی شد

دست و پا زدن را هم فراموش می کنی........

         

                  .............................

 

و من از اين اقيانوس دلم می گيرد

اما چشمان تو ، خورشيدی که هرگز غروب نمی کند

دانه ی اميدی در دلم می کارد :

 

                         که هميشه ساحلی هست !

 

 

می خواهم زنده بمانم....

 

 

تصوير اول:

زنی گوشه تخت می نشيند...روبرويش روی ديوار .تنها.دو قاب عکس  هميشه شاهد دلتنگی هايش می شوند...زن به ترکهای روی لبخندهای دخترکی می نگرد که روزی آرزو داشت زودتر بزرگ شود!!.

او نمی دانست که قاب عکسهای شيشه ای عاقبت روزی ترک بر می دارند!!....

و حالا اين همان زن است که آرزو می کند که ای کاش دوباره همان دخترک مو طلايی شود که هرگاه شهابی در آسمان می ديد چشم هايش را می بست و آرزويی می کرد

بر اين باور که آرزويش بر آورده خواهد شد............

                         ........................

و زن ناگاه چيزی در درونش شکست صدای فرو ريختنش را شنيد.!!!!!.........

 

 تصوير دوم:

زنی که کابوس هايش را در بيداری می بيند و روياهايش را در خواب !!!....

زن از ديدن کابوس هايی که در آن صورتهای آدمها محو هستند و مکانها نامشخص وحشت می کند!!

زنی از درک حقايق می ترسد و

 و.مثل هميشه

                  آخر حرفش و حرف آخرش را با بغض می خورد.......

زن ديشب خواب ديد که کسی آواز".....Dance me to the end of love "را می خواند!!!..

و زن خوب می داند که تا روياهايش بيايند رنگ بگيرند,. تاريک می شوند!!......

 

تصوير سوم:

زن پشت پنجره می ايستد به انتظار بارانی که نمی بارد 

                                                             و مهتابی که نمی تابــد!!..

 

تصوير چهارم:

زن در جلوی  آينه ای که جيوه هايش از پشت ريخته است می ايستد..

.به آرامی انگشتانش را روی گودی چشمانش می کشد ......

 به صورت رنگ پريده اش می نگرد که هر روز بی رنگ تر می شود..و مثل هميشه آن را زير ميک کاپ پنهان می کند .........

و  لبخندهای خود را نيز در دلش پنهان می کند برای روز مبادا.....

و به اين فکر نمی کند که در دفتر تاريخ او ديگر روزی به نام روز مبادا نـيـست!!!...

زن از روزی که تنها آينه اش ديوار شود می ترسد!!!....

و او آرام دل شکسته آخرين آينه اش را نوازش می کند

                                              بی هراس از آنکه دستش ببـــــــــرد!!.

 

تصوير آخـــــــــــــــر:

در روزهای آخرين پاييز که دگر برگی بر درختی نمانده است تا باد با خود ببرد

زن ذهنش پر از روياهای ممنوع,

 آرام آرام رنج بودنهايش را سيگار می کشد....

و آرام نگاهش در امتداد رقص دودهای نا موزون  محو می شود!!!....

و بر درختی حک می کند

        "اگر درختان تو سايه ای ندارند

                         من سايه ای را می شناسم که هرگز درختی نداشت!!!!..."

                                   ................

 

پرده ها کشيده می شوند بر يک زندگی نيمه تمام!!!!!!!!.........

 

 

 

زنی در آستانه فصل ســــــــــــرد

 

 

در آغاز اين فصل سرد 

 که آسمان به رنگ آب می خندد

و نبض درختان در انجماد زمين صفر می شود

به روح نيمه جان خود نگاه می کنم......

و به يخ هايی که در دريچه  احساسم دردمندانه آب می شوند!!....

 همدم تنهايی گلهای يخ می شوم

و من می دانم که گلهای يخ هيچ وقت باغبانی ندارنــــــــد!!!.....

 

                     و هنوز می دانم که رنگ خدايم آبيســــت!!!.......

                ....................

تو که گرمای دستانت خورشيد را شرمگين می کند

 بيا با دستانت روح يخ زده ام را کالبد شکافی کن

سرم را بشکاف

سلولهای منجمد ذهنم را دستی بکش.....

می بينی؟؟

هنوز اميدی بی رمق در گوشه کناره های آن دست و پا می زند!!.....

پايين دستی به گونه های سرما زده  سوخته ام بزن

به لبهايم که رسيدی,

نگران نباش,

             حرفی برای گفتن نيست!!...

 جز حرفهايی که برای هميشه مهر باطل بر آنها زده شد,

حرفهايی که شروع نشده تمام شدند!!!

بشکاف,

قلبم را بشکاف,

انگشتانت را در دهليزهای پر آرزويش فرو کن

ديگر جايی نمانده

خالی کن بطن هايم را از خون های منجمد,

سنگينی می کنند بر آرزوهای خشکيده ام!!

آهسته ,

       آهسته ,

پوستم را بشکاف,

من از خشونت بيزارم ......

بگذار آرام آرام پوست تنم سنفونی نوازشهای انگشتانت را تجربه کند!!!....

دستهای سردو بی رمقم را ببين

 که روزی بدنبال رد اشکهايت می گشت.....

و من,

در هجوم اين يخبندان وهم,

تنها آرزويم اين است

که خورشيد را آبستن شوم!!!!!..........

                 .............................

و اينک تو

بشکاف آرام آرام اين سردخانه آرزوهای محالم را  !!!!!.........

       

 

 

تو را نفس خواهم کشيد....

 

 

برايم از زيبايی پرواز گفته بودی...از سبک شدن...از اوج...

              .و هرگز کسی به من نگفت که اين بالا هواي تنفس نيست...! 

من تقاص نفسهای مرده ام را از کی بگيرم؟!!!!....

نمی دانم انتهای نگاههای خسته ام به کجا ختم خواهند شد!!....

احساس من در يخبندان آينده مبهم خود چه معصومانه می لرزد.!!!...

روح من از تکيه به ديوارهای سست می ترسد!!....هنوز بوی اجساد آرزوهايم را که زير

آوارهای ترديد مدفون شدند را حس می کنم!!....

و من از پشت دريچه های حسرت که شيشه هايش به پاکيه اشکان توست چه

غريبانه به بهانه ساده خوشبختی خود می نگرم!!!.....

                ...................

تو که با دستانت اشکهای خدا را پاک می کنی,,,

به من بگو چگونه می توانم از پس اين احساس های مرده ,اين بغض های خاموش,

به دستهای مهربان تو پناه بياورم؟!!.....

منی که تنها پناهم خارهای زهر آگين تقديرم بود!!!.....

آخ که چقدر روحم جسمم زخميست.....

به من بگو از کدامين راه اين تن زخمی را به عمق حرارت تنت برسانم؟!!!!...

می خواهم اين خارهای زهرين را آروم از تنم در آوری!!....

نمی خواهم بيش از اين احساس مجروحم درد بکشــــــــــــــد!!.....

بگو چگونه نفسهايم را با نفسهايت در آميزم......

کاش می دانستی که لمس حرارت نفسهايت بر لبهای هميشه بسته ام ,

مرهميست بر رنجهای کشيده ام!!.......

                     .....................

و من چه ناباورانه نظاره گر خون های لخته شده در رگهايم هستم که روزی زندگی در

آن جاری بود!!.... 

و اينک روح سرگردان کوچک من , چه معصومانه حيات دوباره خودش را در  در رگهای تو جستجو می کنند!!.....

                     ........................

کاش می دانستی که چقدر جای نوازشهايت برپهنای تن مجروحم خاليست!!....        

 

 

لحظه های آخرين را دار خواهم زد.....

 

 

از. اين لحظه‌های تلخ .بيزار  ِ بيزارم.!!!. 

.يک و دو... سه... چهار... می‌شمارم من باز...

لحظه‌هائی که به صف مانده و، با من بايد... به سياهی برسند!!!...

ديگر از اشکهايم خسته‌ام...از خستگی...از چشمهايم اشک می‌بارد...

می دانی؟!!

به اين می‌انديشم...اشک، تنها واقعه‌ايست که در گوشهء چشمانم اتفاق می‌افتد!!...

دوباره بازوانم را...به دور  ِ گردن ِ روياهای پوچم...حلقه خواهم کرد....ودوباره  خوابی باز چون کابوس خواهم داشت...و شب را باز...با آه ِ شبانه، صبح خواهم کرد.!!!!..

و فردا در همين ساعت...اگر باشم...دوباره اشک خواهم ريخت!!!....

و می‌دانم...که در اين آخرين شطرنج هم...من، مات خواهم شد.!!!....

و فردا در همين ساعت...اگر باشم...دوباره از غم و اندوه خواهم مُــــــــــــرد.!!!...

من هنوز مُرده‌ام...پس چرا قيامت برپا نمی‌شود؟!!!.....

و هر روزم، همين...هر شب، همين.....هر لحظه از اين عمر  ِبی‌حاصل...دوباره اينچنين تکرار خواهد شد!!!...

و من رفتم...و من تجزيه شدم...و تحليل رفتم...شتاب دلم به صفر رسيد...
و احتمالم به زير صفر...و چه ساده، همه چيز به انتها می رسد!!...

من خسته‌ام... حتی خسته از «به پايان انديشيدن»...

نمی‌دانم لحظه‌ها، انتقام چه چيز را از من می‌گيرند!!!..

 می خواهم تمام اين لحظه های مدفون تکراری را به دار بياويزم!!..

ای لحظه های پست ,ای انتظارهای بی سرانجام, ای تکرارهای بيهوده ,,شما را به دار خواهم آويخت همان گونه که احساس مرا به دار آويختيد!!!....

.....

اما..

 من امروز 

از پشت ثانيه‌های تکراری، ديدم...

که چه ساده، سرنوشتم  بسوی مقصد نامعلوم خويش،

بر بالای دار رفـــــــــــــــت!!!....

 

 

طرحی از يک احساس

 

 

نقاشی ام کن!!!....

نقاشی ام کن در حجم کوچک يک احساس!!.....

من نيمه دوم زندگی ام را می خواهم در صفحه سفيد يک احساس  آغاز کنم......

می خواهم آرام تمام صفحه ذهن های خسته  را بدوم

از بالا به پايين

از چپ به راست.......

نه چمنهای سياه وسفيد می خواهم برايم بکشی

نه درخت ، نه تاب ، نه آسمان

بگذار رها باشم در سپيدی .......

در نقاشيت برايم تکيه گاهی بکش از رنگ عاطفه های پر پر  شده  ......

برايم پياده رويی بکش که هرگز بن بستی ندارد.....

می خواهم در ابعاد طرح ساده احساس تو..

تبديل به ستاره ای شوم ,تا کودکی راز پنهان کردن شکلاتهايش در زير تخت را با من بازگو کند.!!....

می خواهم جواب سلامی  عاشقونه باشم برای کسی که هيچ وقت جواب سلامی نشنيد!!!.....

يا صدای هق هق يک بغض غدغن در گلوی اون کودک يتيمی باشم که بهانه مادر هرگز نداشته اش را می گيرد.!!!!... .........

يا حتی قهقه های خنده آن آدم مستی که تمام بيچاره گيهايش را  توی فضای خيالی دروغ و مستی نعره

می زند!!.....

من را رگهای کوچکی بکش در اندام يک علف خودرويی که در پياده رو  هر روز زير پای انسانها له می شود.!!!

مرا نقاشی کن!!...........

می خواهم آرام تمام صفحه ذهن های خسته  را بدوم

از بالا به پايين

از چپ به راست.......

نه چمنهای سياه وسفيد می خواهم برايم بکشی

نه درخت ، نه تاب ، نه آسمان

مرا نقاشی کن!!...........


 

يک مشت ستاره مرده در دست........

 

 می دانی؟؟.......

چند روزيست که احساسم تب دارد......

جسم خسته ام در عزای روح مسمومش می گريد.....زندگی ام دچار سوء هاضمه شده ...می خواهم تمام زندگيم را بالا بياورم....

..آخ.که چقدر ريه هايم می سوزد  ار اکسيژن مسموم حقايق!!...

.نمی دانم که بازاين بار کدام يک از  اميدهايم تاريخ مصرفش گذشته بود !!.......

من........

دستانم پر از ستاره های مرده ايست که روزی به اميد آمدنت می درخشيدند....

چشمانم پر از مرداب هاييست که روزی دريايی بودند از باران احساس.....نفسهايم پر از اکسيژن های بی هوا............ذهنم پر از آرزوهای له شده.......

ديوار اتاق تنهايی هايم پر از تار عنکبوتهای حسرت........

شمع های نيمه سوخته  روی ميز با يک مشت کاغذهای مچاله شده که روزی از پروانگی می گفتند......

در اين لحظه های آخرين اندکی با من بمان..!!!.....

پيش از آنکه اين احساسم  را موميايی کنم می خواهم شعرهايم را روی پرده نقره ای اتاقت با ابريشم کرمهای هرگز پروانه نشده بدوزم.!!..........

ساقه شکسته شمعدانيت را چسب زخمی خواهم زد...

.از آسمان ابری آرزوهايم جای خوابت را پر از ابرهای احساسم می کنم.!!!!!....

لباس خوابی که از حرير ياسهای وحشئ برايم بافته ای را خواهم پوشيد و گيسوانم را بر دوش خواهم ريخت.......عطری از بوی باران بر تنم خواهم زد.......

وه که چقدر بوی ابر می دهد تنم!!!!........

پشت پلک هايت قايقی خواهم ساخت که تا مرز هيچ کجا گم شويم....و دگر به پشت سرنگاه نخواهم کرد.........


گم شدن دستهايت ويرانم می کند.
هجوم هيچ آواری اما چراغ آوازت را خاموش نخواهد کرد.
به تو گوش می دهم وفاجعه ها  را خسته می کنم...

نمی دانم کجای زمان گير کرده ام!!!!!

حالا كه تكيه گاهم اين بغض هاي بي سرانجام وآوازهاي بي صداست ،
حالا كه نفسهااز همخوابگي دير پاي لحظه ها ،خسته اند،
وقتش رسيده که چراغ نگاهت را روشن کنم و
راه خودم را بروم.بروم.بروم...........

.................

و اينک روح مسمومی مرد با يک مشت ستاره مرده در دستانش!!!!!..........

 

 

بگذار از تو آسمانی شوم.......

 
 
 
من از يكي بود يكي نبودها اگر چه هيچ نفهميدم ، اما وقتي كلاغ به خانه اش نرسيد ، ترس را آسان چشيدم ، آيا همه ي سياهي ها به خانه شان نمي رسند....؟!
من که عمری سياه قلم می کشيدم؟!!۱
خورشيد آسمانم سياه.....ماهيان قرمزم در دريای سياه.........شبهايم سياه....اصلاً خود تو را هم که سياه کشيده ام؟؟!!!!
 
تو که آسمان دلت را آبی می کشی
آسمان ذهنم  را ميهمان قدم هايت كن ...ولی پيش از آن کفشهای ميخ دارت را در بياور....ذهن أسمانيم دردش می گيرد!!!!!......
 
ديدم سقف خيالم امروز چکه می کند..نگو باران احساسم دوباره خيال بارش دارد.....دنبال چترت نگرد......دوست دارم زير باران احساسم خيست کنم!!!!
می خواهم حرارت جسم خورشيديت را از آن خودم کنم>!!!....
 
می خواهم بخار شوی در زير پوست يخی ام!!!........
 
می خواهم ريشه های ظريف احساسم را در روح خسته ات فرو کنم!!!!!......نترس !!!قول ميدهم دردت نگيرد.....!!!!
 
راستی کتف گريه هايم درد می کند...کمی آنطرفتر زير پلک خاطراتم هم زخميست.....اگر صدای ضغيف ناله ای هم شنيدی  نترس.....آن صدای أرزوهاييست که پشت ميله های استخوانی افکارم حبسشان کرده ام..!!!!
 
می دانی ؟
می خواهم جامه دردهايم را از تنم در آوری..!!!!
چقدر زيباست هم آغوشی احساس عريانم با روح آبی تو.!!!!
............
 
خورشيد را نگاه کن
چه با حسرت به باران احساس من و آسمانئ بودن تو نگاه می کند!!!!!!!!!